روزي شيطان مشغول سجده كردن بود.
گفتند: اي شيطان! تو كه از بندگي پروردگارت ساقط شده اي.پس ديگر اين سجده كردنها بهرِِِ چيست؟
شيطان پاسخ داد:
من از بندگي الله ساقط شده ام!
اما آيا خدا هم از خداييش ساقط شده است!؟؟!
خدا در لحظه اكنون ما جاريست،
و هر آنچه كه در ديروز و لحظه اي پيش اتفاق افتاده است، در همان لحظه مرده است.
اما اكنون و اين لحظه پاك هستيم،
پس با احساسِ گناه لحظه اي كه مرده است،
فرصت زندگي را از لحظه اكنونت منع نكن.
خدا منتظر است، منتظر بنده اي كه هميشه دير سر قرارش حاضر مي شود.
بيش از اين خدا را در انتظار نگذار.
كفش به پا كن و بيا...
گفت:
كسي گفت:
چگونه است كه تو هر صبح
تازه تر از ديروزي؟
گفتم: زيرا هر روز صبح
امانتي تازه مي برم
در خود...
و باز سلام ...
....
اگر بتوانیم در هندسه وجود خویش شکل مطلوبی ترسیم کنیم.
ما هم مهندسیم:
اگر به خاصیت خط در متمایز ساختن اشیاء آگاه باشیم.
اگر دایره ی تلاش ما بر محور ایمان باشد:
از بی شکلی رها می شویم.
پرگار را هر کس می تواند به دست گیرد
ولی نوک پرگار را بر کدام نقطه باید نهاد!؟ تا دایره ای روشن وشکلی پر محتوا رسم کند؟
این کار هر کس نیست...!
ما پرگار کدام نقطه مرکزی هستیم؟
و ... همه دایره ترسیم می کنند. لیکن با چه پرگاری و بر گرد کدام نقطه؟
<< خود>> یا ...
محدوده ی دنیا یا گستره ی آخرت؟
وسعت << ایمان>> یا تنگنای تردید؟
با کدام؟ کدام نقطه ها خط زندگی را امتداد می دهیم!!؟؟!
نوک پرگار را به کدام نقطه باید نهاد؟!؟؟!
پ ن : به مناسبت باز آمدنم " سلام"
